Renklerle, kelimelerle ve yollarla dokunmuş bir hayat. Resimlerimi, hikayelerimi, gezilerimi ve hayata dair düşüncelerimi burada paylaşıyorum.
Eserleri KeşfetMerhaba, ben Sühendan. Ömrümü resim yaparak, hikayeler yazarak ve dünyayı gezerek geçiriyorum. Bir tuvalin önünde ya da tanımadığım bir şehrin sokaklarında kendimi en canlı hissediyorum.
Bana göre sanat, yaşamı daha dikkatli görmenin bir yolu. Bu sayfa da o dikkatin küçük bir günlüğü: gördüklerim, hissettiklerim ve merak ettiğim sorular.
Tuvale bıraktığım renkler ve anlar.
Kelimelerle kurduğum küçük dünyalar.
Bir sonbahar sabahı, kapımın önünde adı olmayan bir mektup buldum…
Zarfın içinden çıkan tek bir cümle vardı: "Beklediğin şey aslında seni bekliyor." O gün, yıllardır ertelediğim yolculuğa çıkmaya karar verdim. Bazen bir cümle, bütün bir hayatı yerinden oynatmaya yeter.
Herkes uyurken uyanık kalanların bildiği bir sır vardır…
Gece yarısını geçen o saatlerde şehir, gündüz taşıdığı bütün maskeleri çıkarır. Sokak lambaları altında yürürken, kendimi ilk kez gerçekten yalnız değil, sadece sakin hissettim.
Yıllar sonra aynı masada, aynı iki fincan…
Konuşmadık. Konuşmaya gerek yoktu. Bazı dostluklar, aradan geçen zamanı hiç yaşanmamış gibi siler ve sizi tam bıraktığınız yerden alır. Kahveler soğudu ama biz ısındık.
Adımlarımın ve merakımın izinden.
Şafak sökerken gökyüzünü dolduran onlarca balonu izlemek, hayatımda gördüğüm en dingin manzaralardan biriydi. Taşların binlerce yıllık sabrı insana ölçek kazandırıyor.
Zeytinlikler arasında kaybolduğum o öğleden sonra, neden bu kadar çok ressamın buraya geldiğini anladım. Işık burada boya gibi akıyor.
Sarı tramvayların çıngırağı, çinili duvarlar ve okyanusa bakan meydanlar… Lizbon, hüznü bile güzel yaşamayı bilen bir şehir.
Hayata dair, üzerine düşündüğüm sorular.
Belki de mutluluk bir varış noktası değil, dikkatimizi verdiğimiz her anın içinde saklı küçük bir alışkanlıktır.
Bir resmi bitiren ressam değil, ona bakan gözdür. Aynı şey hayat için de geçerli: anlamı biz veririz.
Yolculuk, gittiğimiz yeri değil, geri döndüğümüzde farklılaşan bakışımızı değiştirir.
Sessizlik boşluk değildir; çoğu zaman en gürültülü düşüncelerimizi duyabildiğimiz tek yerdir.